1.4.14

Mad Men Challenge! Pink Martini Dress


Αχ!! Είμαι πολύ ευτυχισμένη που σας δείχνω αυτό το φόρεμα! Η αλήθεια είναι πως αυτή η ανάρτηση μπορεί να είναι και από τις τελευταίες που κάνω, γιατί τώρα τελευταία αισθάνομαι μια μοναξιά στην μπλογκόσφαιρα, οπότε είπα να την κάνω γιορτινή και έβαλα και τα καλά μου. Η αφορμή βέβαια είναι το Mad Men challenge της Julia Bobbin, η οποία είναι μια καταπληκτική ράφτρα που αγάπαει πολύ τα βίνταζ κομμάτια και φυσικά ό,τι έχει να κάνει με το Mad Men. Και μη μου πείτε τώρα ότι δεν έχετε δει Mad Men...
Την καταπληκτική σειρά που μιλάει για την Αμερική και τους διαφημιστές τη χρυσή περίοδο '50 - 60'; Που αν και παίζετε σε ένα μικρό αμερικάνικο κανάλι ( για τα μέτρα της Αμερικής πάντα, του οποίου το όνομα μου διαφεύγει τώρα) είναι τόσο μα τόσο καλογυρισμένη που σοκάρεσαι με την προσοχή στην παραμικρή λεπτομέρεια. Τελοσπάντων, δείτε το και δε θα χάσετε...Στο προκείμενο τώρα!
Το φόρεμα αυτό που λέτε είναι εμπνευσμένο από το λουκ της Jane στο πάρτυ που έδωσε η  Megan για τον αντρούλη της Don Draper, ιδού: 


Εγώ βέβαια το προσάρμοσα λίγο στα δικά μου δεδομένα και το έκανα ολίγον πιο λιτό..

 Χρησιμοποίησα ένα πατρόν από το Burda συγκεκριμένα το Vintage Dress 5/2012 #133, το οποίο είναι ένα κοκτέιλ φόρεμα - πάντα ήθελα να φτιάξω ένα τέτοιο.


Το ύφασμα που διάλεξα είναι ροζ μεταξωτό και είναι υπέροχο στην υφή. Ε, όπως καταλαβαίνετε, λίγο το ότι είναι κοκτέιλ ντρες, λίγο το ότι το Burda λέει ότι είναι ιδανικό για πάρτυ στην πισίνα ( τι και αν δεν έχουμε...) λίγο το ροζάκι, πήρα ψηλά τον αμανέ και το ονόμασα Pink Martini Dress!



Σας γυρνάω την πλάτη τώρα, γιατί είναι και πολύ μοιραία! χοχο!






27.2.14

Η Αποκάλυψη

Ήρθε η ώρα των μεγάλων αποκαλύψεων! Και όταν λέω μεγάλων το εννοώ: επειδή στο προηγούμενο επιπλάκι δεν σαν έδειξα τίποτα από τη διαδικασία της μεταμόρφωσης θα σας τα δείξω όλα σε αυτό! Κάντε λίγο υπομονή γιατί αξίζει το τέλος! Ας τα πάρουμε τα πράγματα από την αρχή όμως.... 

Αυτό το μπαούλο που βλέπετε, μου το έφερε παραμονή πρωτοχρονιάς η μαμά μιας παλιάς συμμαθήτριας και αγαπημένης μου φίλης για να του δώσω νέα ζωή. Μπαούλο νύφης υπήρξε, κουβαλούσε την προίκα της κάποτε...Μέχρι που νύφη μεγάλωσε, έγινε γιαγιά, μπορεί και προγιαγιά μέχρι που η έγγονή το έβγαλε έξω από το σπίτι για να το πετάξει γιατί τα είχε φάει τα ψωμιά του- νόμιζε. Έλα μου όμως που εκείνη την ώρα έτυχε να το δει η κυρία Γ. και να το γλυκοκοιτάξει...Και έτσι (ή κάπως έτσι δεν ήμουν και μπροστά!) το μπαούλο αυτό άλλαξε χέρια. 

Έτσι και έφτασε και στα δικά μου τα χέρια προσωρινώς για να σουλουπωθεί γιατί όπως και να το κάνουμε έπρεπε να περάσει στον δεύτερο αιώνα της θυελλώδους ζωή του με ανανεωμένη εμφάνιση. Σωστά; 

Ο χρόνος όμως είχε αφήσει τα σημάδια του στο μπαούλο και ήθελε γενικό σέρβις για να επανέλθει...

Το στοκάρισμα όμως, οφείλω να ομολογήσω πως είχε την τιμητική του! Παντού! Μέσα και έξω!

Και αφού τελείωσε αυτό, ξεκίνησε το αστάρωμα. Και όταν τελείωσε και το αστάρωμα αρχισαν οι καλλιτεχνίες με το αλουμινόχαρτο. Μα τι φοβερό κόλπο είναι αυτό; Πρώτη φορά το έκανα και ενθουσιάστηκα! Πέρασα όλα τα σχέδια του μπαούλου με αλουμινόχαρτο γιατί με τόσο στόκο που έπρεπε να μπει κυρίως στο καπάκι που ήταν σχεδόν διαλυμένος ο καπλαμάς, δεν γινόταν να τα αφήσω ξύλινα.

Θαυμάστε με εδώ επί το έργον! Πλαστικό γαντάκι, κοπιδάκι, ατλακόλ, χάρακες, αλουμινόχαρτα και Pink Martini! Σε περίπτωση που θέλετε να πειραματιστείτε και εσείς με το αλουμινόχαρτο, αυτά θα χρειαστείτε - εντάξει το τελευταίο είναι προαιρετικό. 

 Το σχέδιο κάποια στιγμή τρεις μέρες μετά, ολοκληρώθηκε και προχωρήσαμε στο βάψιμο επιτέλους!
Μετά το γκρί ανοιχτο του ασταριού, περάσαμε δύο χέρια πρασινάκι στο χρώμα του θρανίου- το λεγόμενο θρανιί. 


 Και μετά άλλο ένα χέρι λευκό. Το πράσινο εδώ φαίνεται εντελώς άλλο χρώμα λόγω του ήλιου που πέφτει πάνω του. 


Και τώρα τι; Νομίζετε τελειώσαμε; Αμ δε! Ήρθε η σειρά της ταπετσαρίας. Πολύ τρομακτική διαδικασία- δεν ξέρω αν θα το ξαναεπιχειρήσω...Με παίδεψε πολύ και ιδιαίτερα στο καπάκι που είχε αρκετές καμπύλες. 


Άντε εντάξει ..αυτό ήταν! Δεν σας παιδεύω άλλο! Μετά και το τελευταίο λευκό, το πέρασα και με ένα χεράκι πολύ αραιωμένη ριπουλίνη σε καφέ χρώμα και δείτε το πως έγινε! 


Μπήκαν και ποδαράκια, αν δεν το προσέξατε!

Και μία από πάνω:

Νομίζω το ερωτεύομαι...Λέτε να μη το επιστρέψω; χοχο!



Η πατίνα που προέκυψε νομίζω είναι μαγική...Συμφωνείτε;

4.2.14

Μυστήρια πράγματα...

Που ήμουν εγώ τόσο καιρό κρυμμένη και δεν εμφανίστηκα ούτε ένα χρόνια πολλά να πω; - Χρόνια πολλά, παρεπιπτόντως- E; Πού ήμουν; Δεν θα σας το αποκαλύψω εγώ. Έβαλα τον αγαπημένο μου ντεντέκτιβ να σας το πει:


Μετακομίσεις, παλιά έπιπλα, διαφημιστικές τσάντες και άλλες ύποπτες ασχολίες, φίλοι μου, απομάκρυναν την Μαριλό από το αγαπημένο της μπλογκ! Κατάφερα να εντοπίσω ορισμένες φωτογραφίες για να τεκμηριώσω την υπόθεσή μου αυτή! Δείτε τις!


Παλιό επιπλάκι τηλεόρασης από το οποιό αμέλησε να βγάλει φωτογραφίες από την αρχική του κατάσταση. Χμμμ...Ύποπτο. Γιατί άραγε; Ο Πουαρό νομίζει πως είναι απλώς αφηρημένη, φίλοι μου! Αυτή είναι η αιτία!



Να, εδώ ένα δείγμα από τις διαφημιστικές τσάντες που έφτιαξε κάνοντας δικές τις σφραγίδες για κατάστημα ρούχων στο Ηράκλειο. Περίεργο και αυτό...Πως και γιατί έκανε διασυνδέσεις στην Κρήτη; Λέτε να θέλει να διαφύγει κάπου στην Αφρική; Θα συνεχίσω τις έρευνες πάνω σε αυτήν την περίπτωση. Ορίστε κάτω και τα σύνεργα που βρέθηκαν στο καινούργιο της σπίτι (γιάφκα καλύτερα): Μελάνια και δύο σφραγίδες που σκάλισε η ίδια, όπως ισχυρίζεται.


Και για το τέλος αγαπητοί μου θα σε δείξω κάτι πολύ μα πολύ μυστήριο!  Κοιτάξτε! Τι να είναι άραγε αυτό; 1920, Α.Π. Όλο σε αυτό το 1920 αναφέρεται τις τελευταίες εβδομάδες η Μαριλό. Μα τι να συμβαίνει αλήθεια; Ο Πουαρό πρέπει να βάλει να μικρά φαιά κύτταρα να δουλέψουν αμέσως, πριν να είναι αργά! 


Αυτά για την ώρα! Θα αποσυρθώ για να σκεφτώ από την αρχή αυτήν την περίεργη υπόθεση. Τουλάχιστον σας έδωσα τις αποδείξεις για την μέχρι τώρα εξαφάνιση της Μαριλό. Αν δεν ήταν ο μεγάλος Πουαρό, ακόμα θα ψάχνατε αγαπητοί μου!




30.10.13

Θα κεντήσωωωω…



Δε ξέρω πως μου ήρθε ξαφνικά η επιθυμία για κέντημα... Όταν ήμουν μικρή ένα μαξιλαράκι σταυροβελονιά είχα ξεκινήσει, σαν καλό κορίτσι και εγώ, το οποίο το είχα βαρεθεί στη μέρα και το παράτησα. Από τότε το κέντημα δεν το είχα και σε μεγάλη εκτίμηση, μέχρι που μια μέρα είδα πως το creative bug (αυτό είναι κάτι σαν ένα ιντερνετικό φροντιστήριο χειροτεχνιών, για να σου δώσω να καταλάβεις) είχε προσφορά τη μηναία συνδρομή του στα 10 δολάρια από 25. Είπα και εγώ να γραφτώ, να κάνω κάτι διαφορετικό, να μάθω δυο πράγματα παράπανω. Καλά δεν έπραξα; 


Ε να μην πολυλογώ, με το που γράφτηκα, πήγα αμέσως στην ενότητα "embroidery" και έκανα δύο απίστευτα σεμινάρια στα οποία έμαθα ένα σωρό διαφορετικές βελονιές σου λέω! Έτσι κόλλησα. Αγόρασα κλωστές, κλωστούλες, ψαλιδάκια, έφτιαξα θήκες για τις βελόνες και δε σταμάτησα να κεντάω. 
Έφτιαξα και δικό μου σχέδιο το οποίο κέντησα...


Να δες πως το έκανα: Πήρα ένα χαρτί διάφανο και ζωγράφισα πάνω του μια μουτζούρα τυχαία. Μετά σημείωσα που θα βάλω κάθε βελονιά πάνω στη μουτζούρα και στη συνέχεια έκανα το εξής ευφάνταστο κόλπο (μη γελάσεις): Κόλλησα με αυτοκόλλητη ταινία το χαρτί αυτό πάνω στο τζάμι της μπαλκονόπορτας και έβαλα από πάνω το ύφασμα που θα κεντούσα (αν είναι μικρό και ελαφρύ όπως ήταν το δικό μου, μπορεί να στερεωθεί και αυτό με σελοτέιπ). Μετά, αντέγραψα τις γραμμές του σχεδίου που φαινόταν πεντακάθαρα λόγω φωτός πάνω στο ύφασμα, με ένα μαρκοδόρο από αυτούς που βγαίνουν με το νερό. Πολύ σοφιστικέ αυτή η μέθοδος συμφωνείς; χοχο!




Έκανα έτσι ένα ολοδικό μου και μοναδικό κέντημα, το οποίο λέω να το κρεμάσω σαν καδράκι στον τοίχο. Δεν είναι χαριτωμένο;




8.10.13

Τα καλύτερα της εβδομάδας (που πέρασε…) από το Pinterest!


Kαλημέρα πέρα για πέρα! Σήμερα είπα να ξεφύγουμε λίγο από τη ραπτική που με είχε κατακλύσει για πολλές εβδομάδες και είπα να τίμήσω και λιγάκι το όνομα του μπλογκ που σε προδιαθέτει για ευρύτερες καλλιτεχνικές ασχολίες! 

Θα κάνουμε λοιπόν ένα αναζωογονητικό και εμπνευστικό σουλάτσο στo pinterest μου, που εγώ πολύ έχω κολλήσει μαζί του τελευταία, παρόλο που δεν είμαι καθόλου τύπος των "κοινωνικών δικτύων" αγγλιστί social networks. 

Και αυτό το χρειάζομαι πολύ τώρα, γιατί το φθινόπωρο, δε λέω μ'αρέσει, αλλά με ρίχνει κιόλας. Θες αυτή η βροχή που δε σταματάει εδώ αν ξεκινήσει, θες το ό,τι ο ήλιος ξεχνάει να βγει και δεν κάνω παραγωγή βιταμίνης D, πάντως πέφτω μελαγχολώ και σκέφτομαι όλα τα αρνητικά. Γι'αυτό λέω να κολλήσω αυτό το πόστερ σε κανά τοίχο για να μου υπενθυμίζει πως η αρνητική σκέψη δεν πάει σε κανέναν! Θυμίσου το και εσύ...

via Pinterest
Μέσα σε αυτό το μουντ είπα να διαλογιστώ λιγάκι, γιατί σου λέει ο διαλογισμός έχει πολλά πλεονεκτήματα. Κάτσε οκλαδόν και διαλογίσου τώρα! Θα έρθουν καλύτερες μέρες, δε μπορεί...

via Pinterest
Και αφού γέμισες τις μπαταρίες σου και έφτιαξες το μέσα σου, ήρθε η ώρα να σουλουπώσεις και το έξω. Φτιάξε μια ωραία γωνιά στο σπίτι, γεμάτη χρώματα, να σου θυμίζουν πως η άνοιξη μπορεί να αργεί αλλά πάντα έρχεται!
via Pinterest
Προσωπικά, σκέφτομαι να ράψω και μερικά μαξιλαράκια για τον καναπέ μου, και αυτά μου αρέσουν πολύ που μοιάζουν με λουλούδια. Απ'όσο μπορώ να καταλάβω, πρέπει να είναι φτιαγμένα από παλιά πουλόβερ…Αχ είναι τέλεια!

via Pinterest
Σας έχω πει ήδη για την εμμονή με του μουσταρδί, αλλά θα σας το ξαναπώ. Αυτό το χρώμα το αγαπώ. Τι σε καναπέ τι σε τραπέζι…

via Pinterest
Αν δεν ξέρεις πως να το συνδυάσεις, πάρε και μια παλέτα να ΄χεις:

via Pinterest


Και τώρα δες τι όμορφα πράγματα μπορείς να κρεμάσεις στους τοίχους αν ξεκίνησεις το κέντημα. Ναι το κέντημα, μη σου φαίνεται παλιομοδίτικο. Με αυτά που θα σου δείξω, θα αλλάξεις γνώμη.
via Pinterest
via Pinterest
Αν αποφασίσεις να το ξεκινήσεις και εσύ, όπως και εγώ, κάνε και τίποτα για σένα: ένα γαντάκι, ένα τσιμπιδάκι για το μαλλί, ο,τιδήποτε σου αρέσει να το βλέπεις και να το φοράς.

via Pinterest
via Pinterest
Δες και ένα τσαντάκι γλυκό σαν καραμέλα. Είναι λίγο παιδικό βέβαια, αλλά μου αρέσει!

via Pinterest
Ήρθε η ώρα να σε αφήσω αλλά πριν θα σου δείξω δύο ωραία ρουχαλάκια. Το ένα έχει και οδηγίες να το κάνεις μόνη σου. Είναι ένα picnic dress, για τις καλές μέρες του φθινοπώρου με ένα ζακετάκι το κάνεις το πικ νικ στην εξοχή.

via Pinterest
Βάλε όμως και μια καπαρτίνα σαν αυτή που φορά η Ίντιθ. Με ένα τέτοιο καπέλο και φυσικά τις μπότες, το σύνολο είναι πολύ ρομαντικό και  φυσικά μου αρέσει πάρα πάρα πολύ!


Αυτά!
Καλή εβδομάδα και ας είναι Τρίτη...

23.9.13

Το φόρεμα το μουσταρδί


Φέτος το καλοκαίρι, που πέρασε πλέον αλλά εγώ δε λέω να το καταλάβω, είχα βάλει στόχο να κάνω δύο φορέματα. Το ένα από τα δύο, θα σας δείξω σήμερα και για το άλλο βλέπουμε... 
Το πατρόν, είναι το  Sweetheart dress , από το Burda 04/2013. Το φόρεμα αυτό, τώρα που το έραψα μπορώ να πω πως μου αρέσει πάραααα πολύ! Είναι καταρχήν άνετο και ταυτόχρονα κομψό. Μου αρέσει πολύ και το μπούστο του, που είναι καρδιόσχημο (τι είπα τώρα...) και το μπροστινό κομμάτι της φούστας με τις δύο μικρές κουφόπιετες. Επίσης όμορφο είναι και το σκισιματάκι πίσω.


 Το ύφασμα που διάλεξα, είναι απόρροια της εμμονής μου με το μουσταρδί τους τελευταίους μήνες. Μέχρι και τοίχο του σπιτιού έβαψα, για να καταλάβετε. Τελοσπάντων, το συγκεκριμένο ύφασμα είναι βαμβακερό και οριζοντιοελαστικό και αυτό κάνει το φόρεμα πολύ άνετο. Παρόλο που η γραμμή του είναι ίσια δε σε ζορίζει στις κινήσεις. Το μόνο του κακό είναι πως τσαλακώνεται πολύ εύκολα. Νομίζω φαίνεται και στις φώτογραφίες αυτό...


Τώρα που είπα φωτογραφίες...Δεν έχει πλάκα, που εγώ είμαι σαν κυρία με την κόκκινη τη γόβα και από πίσω ο τοίχος είναι αναρχίλα; χοχο! Δεν το είχα προσέξει κιόλας...Πήγα στήθηκα εκεί τυχαία και μετά στο σπίτι όταν τις κατέβαζα το είδα και μου άρεσε η αντίθεση!



Αυτά με το φορεματάκι μου... Σας αφήνω με δυο εικόνες από την ανάποδη μεριά, για να δείτε πως το φρόντισα. Προσπαθώ σιγά σιγά να ασχολούμαι και με το εσωτερικό των ρούχων γιατί πιστεύω πως εκεί διαφοροποιείται το καλό από το κακό ράψιμο. Βέβαια, δεν λέω πως τώρα εγώ επειδή έβαλα δυο ρέλια στη μόστρα, σώνει και ντε το έραψα καλά το φόρεμα...
Όχι, αλίμονο. Τουλάχιστον όμως βάζω τα δυνατά μου!