1.4.14

Mad Men Challenge! Pink Martini Dress


Αχ!! Είμαι πολύ ευτυχισμένη που σας δείχνω αυτό το φόρεμα! Η αλήθεια είναι πως αυτή η ανάρτηση μπορεί να είναι και από τις τελευταίες που κάνω, γιατί τώρα τελευταία αισθάνομαι μια μοναξιά στην μπλογκόσφαιρα, οπότε είπα να την κάνω γιορτινή και έβαλα και τα καλά μου. Η αφορμή βέβαια είναι το Mad Men challenge της Julia Bobbin, η οποία είναι μια καταπληκτική ράφτρα που αγάπαει πολύ τα βίνταζ κομμάτια και φυσικά ό,τι έχει να κάνει με το Mad Men. Και μη μου πείτε τώρα ότι δεν έχετε δει Mad Men...
Την καταπληκτική σειρά που μιλάει για την Αμερική και τους διαφημιστές τη χρυσή περίοδο '50 - 60'; Που αν και παίζετε σε ένα μικρό αμερικάνικο κανάλι ( για τα μέτρα της Αμερικής πάντα, του οποίου το όνομα μου διαφεύγει τώρα) είναι τόσο μα τόσο καλογυρισμένη που σοκάρεσαι με την προσοχή στην παραμικρή λεπτομέρεια. Τελοσπάντων, δείτε το και δε θα χάσετε...Στο προκείμενο τώρα!
Το φόρεμα αυτό που λέτε είναι εμπνευσμένο από το λουκ της Jane στο πάρτυ που έδωσε η  Megan για τον αντρούλη της Don Draper, ιδού: 


Εγώ βέβαια το προσάρμοσα λίγο στα δικά μου δεδομένα και το έκανα ολίγον πιο λιτό..

 Χρησιμοποίησα ένα πατρόν από το Burda συγκεκριμένα το Vintage Dress 5/2012 #133, το οποίο είναι ένα κοκτέιλ φόρεμα - πάντα ήθελα να φτιάξω ένα τέτοιο.


Το ύφασμα που διάλεξα είναι ροζ μεταξωτό και είναι υπέροχο στην υφή. Ε, όπως καταλαβαίνετε, λίγο το ότι είναι κοκτέιλ ντρες, λίγο το ότι το Burda λέει ότι είναι ιδανικό για πάρτυ στην πισίνα ( τι και αν δεν έχουμε...) λίγο το ροζάκι, πήρα ψηλά τον αμανέ και το ονόμασα Pink Martini Dress!



Σας γυρνάω την πλάτη τώρα, γιατί είναι και πολύ μοιραία! χοχο!






27.2.14

Η Αποκάλυψη

Ήρθε η ώρα των μεγάλων αποκαλύψεων! Και όταν λέω μεγάλων το εννοώ: επειδή στο προηγούμενο επιπλάκι δεν σαν έδειξα τίποτα από τη διαδικασία της μεταμόρφωσης θα σας τα δείξω όλα σε αυτό! Κάντε λίγο υπομονή γιατί αξίζει το τέλος! Ας τα πάρουμε τα πράγματα από την αρχή όμως.... 

Αυτό το μπαούλο που βλέπετε, μου το έφερε παραμονή πρωτοχρονιάς η μαμά μιας παλιάς συμμαθήτριας και αγαπημένης μου φίλης για να του δώσω νέα ζωή. Μπαούλο νύφης υπήρξε, κουβαλούσε την προίκα της κάποτε...Μέχρι που νύφη μεγάλωσε, έγινε γιαγιά, μπορεί και προγιαγιά μέχρι που η έγγονή το έβγαλε έξω από το σπίτι για να το πετάξει γιατί τα είχε φάει τα ψωμιά του- νόμιζε. Έλα μου όμως που εκείνη την ώρα έτυχε να το δει η κυρία Γ. και να το γλυκοκοιτάξει...Και έτσι (ή κάπως έτσι δεν ήμουν και μπροστά!) το μπαούλο αυτό άλλαξε χέρια. 

Έτσι και έφτασε και στα δικά μου τα χέρια προσωρινώς για να σουλουπωθεί γιατί όπως και να το κάνουμε έπρεπε να περάσει στον δεύτερο αιώνα της θυελλώδους ζωή του με ανανεωμένη εμφάνιση. Σωστά; 

Ο χρόνος όμως είχε αφήσει τα σημάδια του στο μπαούλο και ήθελε γενικό σέρβις για να επανέλθει...

Το στοκάρισμα όμως, οφείλω να ομολογήσω πως είχε την τιμητική του! Παντού! Μέσα και έξω!

Και αφού τελείωσε αυτό, ξεκίνησε το αστάρωμα. Και όταν τελείωσε και το αστάρωμα αρχισαν οι καλλιτεχνίες με το αλουμινόχαρτο. Μα τι φοβερό κόλπο είναι αυτό; Πρώτη φορά το έκανα και ενθουσιάστηκα! Πέρασα όλα τα σχέδια του μπαούλου με αλουμινόχαρτο γιατί με τόσο στόκο που έπρεπε να μπει κυρίως στο καπάκι που ήταν σχεδόν διαλυμένος ο καπλαμάς, δεν γινόταν να τα αφήσω ξύλινα.

Θαυμάστε με εδώ επί το έργον! Πλαστικό γαντάκι, κοπιδάκι, ατλακόλ, χάρακες, αλουμινόχαρτα και Pink Martini! Σε περίπτωση που θέλετε να πειραματιστείτε και εσείς με το αλουμινόχαρτο, αυτά θα χρειαστείτε - εντάξει το τελευταίο είναι προαιρετικό. 

 Το σχέδιο κάποια στιγμή τρεις μέρες μετά, ολοκληρώθηκε και προχωρήσαμε στο βάψιμο επιτέλους!
Μετά το γκρί ανοιχτο του ασταριού, περάσαμε δύο χέρια πρασινάκι στο χρώμα του θρανίου- το λεγόμενο θρανιί. 


 Και μετά άλλο ένα χέρι λευκό. Το πράσινο εδώ φαίνεται εντελώς άλλο χρώμα λόγω του ήλιου που πέφτει πάνω του. 


Και τώρα τι; Νομίζετε τελειώσαμε; Αμ δε! Ήρθε η σειρά της ταπετσαρίας. Πολύ τρομακτική διαδικασία- δεν ξέρω αν θα το ξαναεπιχειρήσω...Με παίδεψε πολύ και ιδιαίτερα στο καπάκι που είχε αρκετές καμπύλες. 


Άντε εντάξει ..αυτό ήταν! Δεν σας παιδεύω άλλο! Μετά και το τελευταίο λευκό, το πέρασα και με ένα χεράκι πολύ αραιωμένη ριπουλίνη σε καφέ χρώμα και δείτε το πως έγινε! 


Μπήκαν και ποδαράκια, αν δεν το προσέξατε!

Και μία από πάνω:

Νομίζω το ερωτεύομαι...Λέτε να μη το επιστρέψω; χοχο!



Η πατίνα που προέκυψε νομίζω είναι μαγική...Συμφωνείτε;

4.2.14

Μυστήρια πράγματα...

Που ήμουν εγώ τόσο καιρό κρυμμένη και δεν εμφανίστηκα ούτε ένα χρόνια πολλά να πω; - Χρόνια πολλά, παρεπιπτόντως- E; Πού ήμουν; Δεν θα σας το αποκαλύψω εγώ. Έβαλα τον αγαπημένο μου ντεντέκτιβ να σας το πει:


Μετακομίσεις, παλιά έπιπλα, διαφημιστικές τσάντες και άλλες ύποπτες ασχολίες, φίλοι μου, απομάκρυναν την Μαριλό από το αγαπημένο της μπλογκ! Κατάφερα να εντοπίσω ορισμένες φωτογραφίες για να τεκμηριώσω την υπόθεσή μου αυτή! Δείτε τις!


Παλιό επιπλάκι τηλεόρασης από το οποιό αμέλησε να βγάλει φωτογραφίες από την αρχική του κατάσταση. Χμμμ...Ύποπτο. Γιατί άραγε; Ο Πουαρό νομίζει πως είναι απλώς αφηρημένη, φίλοι μου! Αυτή είναι η αιτία!



Να, εδώ ένα δείγμα από τις διαφημιστικές τσάντες που έφτιαξε κάνοντας δικές τις σφραγίδες για κατάστημα ρούχων στο Ηράκλειο. Περίεργο και αυτό...Πως και γιατί έκανε διασυνδέσεις στην Κρήτη; Λέτε να θέλει να διαφύγει κάπου στην Αφρική; Θα συνεχίσω τις έρευνες πάνω σε αυτήν την περίπτωση. Ορίστε κάτω και τα σύνεργα που βρέθηκαν στο καινούργιο της σπίτι (γιάφκα καλύτερα): Μελάνια και δύο σφραγίδες που σκάλισε η ίδια, όπως ισχυρίζεται.


Και για το τέλος αγαπητοί μου θα σε δείξω κάτι πολύ μα πολύ μυστήριο!  Κοιτάξτε! Τι να είναι άραγε αυτό; 1920, Α.Π. Όλο σε αυτό το 1920 αναφέρεται τις τελευταίες εβδομάδες η Μαριλό. Μα τι να συμβαίνει αλήθεια; Ο Πουαρό πρέπει να βάλει να μικρά φαιά κύτταρα να δουλέψουν αμέσως, πριν να είναι αργά! 


Αυτά για την ώρα! Θα αποσυρθώ για να σκεφτώ από την αρχή αυτήν την περίεργη υπόθεση. Τουλάχιστον σας έδωσα τις αποδείξεις για την μέχρι τώρα εξαφάνιση της Μαριλό. Αν δεν ήταν ο μεγάλος Πουαρό, ακόμα θα ψάχνατε αγαπητοί μου!




30.10.13

Θα κεντήσωωωω…



Δε ξέρω πως μου ήρθε ξαφνικά η επιθυμία για κέντημα... Όταν ήμουν μικρή ένα μαξιλαράκι σταυροβελονιά είχα ξεκινήσει, σαν καλό κορίτσι και εγώ, το οποίο το είχα βαρεθεί στη μέρα και το παράτησα. Από τότε το κέντημα δεν το είχα και σε μεγάλη εκτίμηση, μέχρι που μια μέρα είδα πως το creative bug (αυτό είναι κάτι σαν ένα ιντερνετικό φροντιστήριο χειροτεχνιών, για να σου δώσω να καταλάβεις) είχε προσφορά τη μηναία συνδρομή του στα 10 δολάρια από 25. Είπα και εγώ να γραφτώ, να κάνω κάτι διαφορετικό, να μάθω δυο πράγματα παράπανω. Καλά δεν έπραξα; 


Ε να μην πολυλογώ, με το που γράφτηκα, πήγα αμέσως στην ενότητα "embroidery" και έκανα δύο απίστευτα σεμινάρια στα οποία έμαθα ένα σωρό διαφορετικές βελονιές σου λέω! Έτσι κόλλησα. Αγόρασα κλωστές, κλωστούλες, ψαλιδάκια, έφτιαξα θήκες για τις βελόνες και δε σταμάτησα να κεντάω. 
Έφτιαξα και δικό μου σχέδιο το οποίο κέντησα...


Να δες πως το έκανα: Πήρα ένα χαρτί διάφανο και ζωγράφισα πάνω του μια μουτζούρα τυχαία. Μετά σημείωσα που θα βάλω κάθε βελονιά πάνω στη μουτζούρα και στη συνέχεια έκανα το εξής ευφάνταστο κόλπο (μη γελάσεις): Κόλλησα με αυτοκόλλητη ταινία το χαρτί αυτό πάνω στο τζάμι της μπαλκονόπορτας και έβαλα από πάνω το ύφασμα που θα κεντούσα (αν είναι μικρό και ελαφρύ όπως ήταν το δικό μου, μπορεί να στερεωθεί και αυτό με σελοτέιπ). Μετά, αντέγραψα τις γραμμές του σχεδίου που φαινόταν πεντακάθαρα λόγω φωτός πάνω στο ύφασμα, με ένα μαρκοδόρο από αυτούς που βγαίνουν με το νερό. Πολύ σοφιστικέ αυτή η μέθοδος συμφωνείς; χοχο!




Έκανα έτσι ένα ολοδικό μου και μοναδικό κέντημα, το οποίο λέω να το κρεμάσω σαν καδράκι στον τοίχο. Δεν είναι χαριτωμένο;